بفراو

بمزانیایه

جاریکی تر،

سیبه رم...سیبه رت...شانه، ناکاته وه

بمزانیایه،

جاریکی تر،

خه یامی دهروونی هه لچووت،

پیکی وشه ی ، شیعره کانم ،ناخواته وه:

پشکوی هه زار ئاگردانم،

ئه هینایه،سرلیوی خوم

کتیبی،ماچی دوایی،بکه ینه وه

به فری هه موو نیسارانم،

ئه هینایه،سه ر لیوی خوم،

تا پیت بلیم:

"چیتر به یه ک ناگه ینه وه !"

دو کتور عه بدوللا په شیو

گریزان بودم و غمناک از عشق بی سرانجامت، چون که هیچ بوته گل سرخی نداد رنگی به زندگی سیاهت

و جانم هر لحظه میسوخت از آتش گداخته راز دل تنگ و پاییزیت

و دیده هایم هرگز غافل نشد از زهر نگریستن حقیقت و نیرنگ در چشمان بی فروغت

و من تنها و پریشان از خنجرهای بسیار که خوردم در میان قهقهه ها و حرفهای پست

پشیمانم و می پیمایم راهی دارز در سیاهی شب و میکشم تورسیاهی بر سر، تا همه بدانند سرابی بیش نبود راز عشقت

پس گذر کردم از کنار مزار عشق دیرینم و از سالهای پر از رنج و محنت.